62. Międzynarodowy Festiwal w Cannes ujawnił komu Europa sprzyja. Faworyci zostali odsunięci na bok, ale co to dla nich – Quentin Tarantino, jak wiadomo, głosi, że robi filmy tylko dla własnej przyjemności, a Lars Von Trier w ramach etosu kina artystycznego i manifestu dogmy, wszelkie nagrody powinien traktować z przymróżeniem oka. Co prawda jego “Antychryst” został okrzyknięty przez speców z jury ekumenicznego “porno horrorem”, ale są tacy co twierdzą, że anty-nagrody owego jury są dla filmów świetną reklamą i niejako atutem. Zresztą zarzut wobec Von Triera jakoby usprawiedliwia on średniowieczne palenie kobiet na stosie jest intrygujący. Również zarzut mizoginizmu duńczyka, w kontekscie jego filmów, jest dość absrudalny.

Smakiem obeszły się również takie nazwiska jak Loach, Almodovar, Ang Lee czy Bellocchio.

Główną nagrodą zgarnął Michael Haneke, co, nie ukrywam, bardzo mnie cieszy. W Polsce jakoś nie zauważyłem fanów twórczości tego austryjackiego wizjonera. A przecież takie “Funny Games” (oczywiście pierwotne, nie us-remake), z muzyką Zorna i obrazem czystego, nieskrępowanego i nieuzasadnionego zła, wbija w fotel. Hitowa “Pianistka” jest, w mojej opinii, przereklamowana ale nie można odebrać jej atutów w postaci haneke’owskiego klimatu obłędu i drastyczności czy świetnego aktorstwa.

Co więcej, fabularnie “Biała wstążka” (bo o tym nagrodzonym filmie mowa) zapowiada się znakomicie, mając w pamięci sposób kręcenia Hanekego. Opowiada on o małym niemieckim miasteczku, rok przed rozpoczęciem pierwszej wojny światowej, które staje się, w oparach przemocy, jednym z ogniw rodzącego się faszyzmu.

Poza tym, w Cannes nudy. Zero skandali, zero katastrof, tylko blichtr, czerwony dywan i drogie suknie. Ale na niektóre filmy mam smaka. Btw moim marzeniem jest zobaczenie w komisji festiwalu mistrza Uwe Bolla.